اندکی تأمل...اگر بخواهیم پرشکوه ترین جلوه ی طبیعت را نظاره کنیم،می توانیم به آسمانِ پر ستاره در یک شبِ صاف و تاریک نظر بیندازیم.این جواهر نشانِ خاموش،همراه با صوری است که یادآورِ افسانه ها و اساطیرِ کهن می باشد.آسمانِ شب؛آنگاه که ماه و ستارگان رویِ دلاویزِ خویش را آشکار می سازند،محلِ پروازِ عاشقی ها و خیالاتِ شاعرانه است.با آمدنِ ماه گویا در آسمان محفلی برپا می شود،یک محفلِ باشکوه که مهمان هایِ آن یکی یکی خود را به آسمان بالای سرِ ما  می رسانند.ماه این سو و آن سو،جابجا می شود و با لبخندِ خود به مهمانها خوشامد می گوید.مکانِ این محفل،«آسمانِ شب»نام دارد و ماه از اولِ شب تا انتهایِ شب میانِ آن می درخشد و این شب نشینی را روشنی و جلوه می بخشد،و ستارگان ریز و درشت به سانِ زیبارویانی هستند که گرداگردِ این بَزم به شادی می پردازند.گاهی نیز شهاب سنگی خودنمایی می کند و تند و سریع از این سوی محفل به آن سو سیر میکند و درخششی زیبا را به نمایش میگذارد که همگی ما زمینیان برایِ دیدنش چشم به آسمان می دوزیم و آرزویی را در دل می پرورانیم.*آسمانِ شب در تمامِ اعصار،بشریت را به شگفتی واداشته است،آنگونه که تخیل را از تنگنایِ زمین و از حصارِ گامهایِ زمانیِ کوچکِ حیاتِ آدمی،به فضایی فرادست و به زمانی کیهانی رهنمود ساخته است.نجوم که پاسخی به این شگفتی هاست بر بنیادِ دو ویژگی اصیلِ نهاد آدمی برپا شده است:در وهله ی اول عطشِ جستجو و وهله ی دوم دغدغه ی فهمیدن مردم در روندِ کاوش و اکتشافات است؛که از دیرباز به جستجویِ پاسخ هایی برای پرسش های جهانشناسی پرداخته اند.نجوم هیچگاه نیز همچون امروزه فریبا نبوده است.در نمایی بزرگتر اگر ببینیم،دانشِ آدمی همچنانکه سرشار از معانیِ ظریف و ایده هایِ تک به تک است و چشم اندازی فراگیر از جهان را نیز همواره پیش رو دارد.و هنگامیکه نوبت به نجوم می رسد ستارگان در بخش مشاهده پذیرِ جهان به مرتبه ی تعدادِ دانه های شن در تمامی سواحل زمین می رسد.یا همانگونه که خداوند متعال  در سوره ی«ق»می فرماید:پس مگر «منکرانِ حق»آسمان را فرازِ خود نمی نگرند که ما چگونه بنایِ محکم اساس نهاده ایم و آن را به زیورِ «ستارگانِ رخشان» آراسته ایم و هیچ شکاف و خللی در آن راه ندارد.*حال در عصرِ شبکه های اجتماعی و گوشیهایِ هوشمند،و در زمانه سردی و فاصله ی آدمها نسبت به هم و دوریِ دلهایشان از یکدیگر زندگی می کنیم.آرزویِ همه ما دیدن همان آسمانِ پر ستاره و صافِ کودکیمان است.همان آسمانی که هربار به بالایِ سرمان نگاه می کردیم بی آنکه بدانیم شکلِ این ستاره یا افسانه ی آسمانی چیست؟برای خودمان رویا پرورانی و داستان سرایی و خیال پردازی می کردیم.هربار در این زمانه دلمان تنگ می شود و می گیرد،با خودمان می گوییم:ای کاش همان دورانِ کودکی و آن آسمانِ بچگی بر می گشت.اینک در کنارِ تمامی این آلودگیهای نوری،و فراموشی ذاتِ اصیل آدمیت و خوبیهایِ سرشتِ انسانی زندگی می کنیم.حال سوالِ من این است؛چرا وقتی از کنارِ گروهی که به عشق ما و بخاطر زنده کردن و رساندنمان به آرزوهایِ دیرینه ی رصد آسمان و سیارات گذر می کنیم،نسبت به آنها بی تفاوت هستیم و اغلب به جای جستجویِ جواب سوالهای کودکیمان که تا به امروز درگیر آنها هستیم،به این گروه طعنه می زنیم و آنها را به سُخره می گیریم.

.به راستی چرا؟؟!

تاريخ شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۷سـاعت 16:11 نويسنده راضیه کمال پور