
با وجود آب یخزده در سطح ماه، امکان دسترسی و استخراج آب برای ماموریتهای آینده در ماه نیز فراهم خواهد شد و این دسترسی بسیار آسانتر از استخراج آب از لایههای زیرسطحی ماه خواهد بود. تاکنون دانشمندان میدانستند که سطوح زیرین ماه کاملا خشک نیست. برای مثال در سال ۲۰۰۹ پس از برخورد شدید پرتابهی ناسا به سطح ماه، مدارگردهای ماه مقدار قابل توجهی آب پراکنده شده در فضا را ثبت کردند. اما در آن زمان منشا دقیق این آب از دادههای دریافت شده قابل تشخیص نبود. با وجود این که مدارگردهای مختلفی احتمال وجود یخ در قطبهای ماه را مطرح کرده بودند، اما این یافتهها تاکنون تایید نشده بودند و مطالعات و مشاهدههای پیشین با پدیدهی دیگری با عنوان انعکاس سطحی خاک ماه همپوشانی داشت. ابزار نقشهبردار مواد معدنی ناسا با فضاپیمای چانداریان-۱ به ماه ارسال شد و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ شواهدی از وجود آب در ماه را به زمین مخابره کرد. بیشترین یخ کشف شده در قطب جنوب ماه قرار دارد و یخهای قطب شمال پراکندهتر هستند. منبع:تیم ترویج علمی ساروس
حال گروهی از دانشمندان دانشگاه هاوایی و دانشگاه بروان دادههای این ابزار را مجددا بررسی کرده و علایم قطعی از وجود یخ را از طیفهای جمعآوری شده استخراج کردند.




